Κοιτάζοντας τα βλέμματα αυτών των ανθρώπων στις φωτογραφίες από την Καισαριανή, δύσκολα μένει κανείς ασυγκίνητος. Υπάρχει μια σιωπηλή δύναμη, μια αξιοπρέπεια μπροστά στο τέλος, που σε αναγκάζει να σταθείς για λίγο, να σωπάσεις και να σκεφτείς. Όχι να μιλήσεις. Όχι να συγκρίνεις. Να νιώσεις.
Ίσως όχι για να βάλουμε στη ζυγαριά εποχές και γεγονότα, αλλά για να αναρωτηθούμε πού βρισκόμαστε σήμερα ως κοινωνία. Πώς φτάσαμε ως εδώ. Πόσο μέρος της ευθύνης μάς αναλογεί. Τι επιλέξαμε, τι ανεχτήκαμε, τι προσπεράσαμε θεωρώντας το ασήμαντο.
Ζήσαμε δεκαετίες σχετικής ευκολίας, ανάπτυξης και κατανάλωσης. Μάθαμε να θεωρούμε πολλά δεδομένα. Κάναμε επιλογές που τότε έμοιαζαν φυσικές, ίσως και αναγκαίες. Και κάπου στην πορεία χάσαμε το μέτρο, τη μνήμη, την αίσθηση του ορίου. Ίσως ξεχάσαμε ότι κάθε ευκολία έχει κόστος και ότι κάθε κοινωνία πληρώνει, αργά ή γρήγορα, τις συλλογικές της αυταπάτες.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, μοιάζει να χρειαζόμαστε λιγότερη βεβαιότητα και περισσότερο στοχασμό. Λιγότερο θυμό και περισσότερη αυτοκριτική. Όχι για να αυτομαστιγωθούμε, αλλά για να καταλάβουμε. Να ξαναβρούμε το νήμα της ευθύνης, της αλληλεγγύης, της κοινής πορείας.
Αν κάτι οφείλουμε σε εκείνους τους ανθρώπους, δεν είναι οι μεγάλες λέξεις ούτε οι εύκολες συγκινήσεις. Είναι η σιωπή του σεβασμού, η μνήμη που δεν βολεύεται και η ειλικρινής προσπάθεια να γίνουμε λίγο πιο συνειδητοί, λίγο πιο ταπεινοί, λίγο πιο άνθρωποι.
Γιατί ίσως τελικά το πιο δύσκολο και γενναίο σήμερα δεν είναι να κατηγορούμε τους άλλους — αλλά να τολμάμε να κοιταχτούμε κατάματα στον καθρέφτη.
Υποβολή απάντησης